Fecr vakti dikilmiş gözlerim göğün aydınlık sinesine,
Dolmuş bir teveccüh ile karşısında beklemekte güneşi,
Alınan feyzlere ithafen dinginliğin dibinde,
Bağışlayacağım diyor doğuşunun sebepsizliğine bir serzenişi,
Umuttan bahsediyor bir lisan-ı hafi ile,
Sebeptir ki ahras kalmış ruhunun içinde ki sesin kesilişi,
Bundan sonra ne fark eder terviç etmeyle,
Dilhun olmuş sönerken,içinde sırçaları kırarken.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder